264

W niebiańskiej chwale zstąpił już

1. W niebiańskiej chwale zstąpił już
Ten, co panować ma.

W promieniach słońca, w blasku zórz
widna obecność Twa.

Już Prawda nam dana,
promienna, świetlana.

[:Rozprasza czarnej nocy cień.
Nastaje Pański dzień.:]

2. Chrystus błogosławiony śle
wezwanie do swych sług.

Niech zadrżą ci, co czynią źle!
„Mnie pomsta!” – mówi Bóg.

Kończą się już żniwa,
Pan na sądy wzywa.

[:Ucisku idzie straszny czas,
lecz Pan wybawi nas.:]

3. A Pan w miłości wielkiej swej
nie zechce zgubić świat

i po ucisku ziemi tej
da szczęście tysiąc lat,

bo Pokoju Książę
szatańską moc zwiąże,

[:by nie czyniła więcej szkód,
by w łasce wzrastał lud.:]